Wielki Tydzień – rzecz święta. Przynajmniej dla Hiszpanów. I wcale nie chodzi o to, żeby brać udział w procesji, siedzieć w kościele i przeżywać tajemnicę Męki Pańskiej/ zmartwychwstania. Takich Hiszpanów jest coraz mniej. Semana Santa to po prostu długi weekend, czyli okazja do wyjazdu. Żeby połączyć wątek religijny z wypoczynkiem w nieco innym otoczeniu (ile razy można zwiedzać Madryt?) wybraliśmy się do Księstwa Asturii.
- Phi, na Semana Santa to się do Andaluzji jeździ! Najlepsze procesje są w Sewilli! Poza tym tam jest ciepło i są palmy! - odezwała się opinia publiczna.
- Tak, zgadza się. Ale z racji tego, że ja zawsze idę contra corriente to zamiast na południe pojechałam na północ. To raz. W Andaluzji podczas Semana Santa jest za dużo ludzi i jest za drogo – to dwa. A trzy: jak już pojadę do Sewilli to się przykuję do któregoś z czterech mostów na Plaza de España i nigdy więcej nie opuszczę tego miejsca. A staż skończyć trzeba, nie? Więc podróż „do domu” zostawiam na koniec planowanego pobytu w Hiszpanii. Oraz argument ostateczny: jakie procesje, jak pada?
Podróż do Oviedo zamierzałam poświęcić na nadrobienie zaległości filmowych oraz naukę hiszpańskiego w jednym: w hiszpańskich autobusach dalekobieżnych (a Asturia jest naprawdę daleko) wyświetlane są filmy, w naszym przypadku dwa podczas całej trasy. Jednak nie dane mi było obejrzeć Intouchables (tutaj Intocable – w końcu jakieś sensowne tłumaczenie tytułu), gdyż za oknem było coś znacznie ciekawszego. Takie oto widoki:
Prosto z dworca trafiliśmy do knajpy na obiad. Wyposażeni w bogato zdobiony zdjęciami przewodnik kulinarny mistrza Davida (no dobra: w wydruk maila od kolegi z pracy, ale naprawdę wzbogaconego o zdjęcia opisywanych potraw!) oraz rady kolegi pochodzącego z Oviedo, wiedzieliśmy co zamówić. Fabada – fasolka po bretońsku asturyjsku. Z jakimś dziwnym tłustym czymś, które automatycznie oddałam Kamilowi. A na deser ryż na mleku.
| fabada |
| arroz con leche |
Oviedo ma swój urok. Niewielkie, malowniczo położone, z pięknymi uliczkami i cudem ocalałymi gotyckimi i preromańskimi budowlami. Cudem, bo wojska Franco nie cackały się z tym miastem podczas wojny domowej. Wydało na świat Fernando Alonso, podbiło serce Woody’ego Allena, trzyma w katedrze Chustę z Oviedo (ale niespodzianka… to by dopiero było, jakby Chusta z Oviedo rezydowała w takim na przykład Gijón…), ma chyba więcej pomników niż mieszkańców oraz ulicę z sidreríami. Tak, tak. Nie cervecería, tylko sidrería. Taki lokal, którego działalność opiera się na serwowaniu cydru. Ale nie takiego Somersby jak na Ukrainie. Nalewa się go z butelki trzymanej nad głową, do szklanki trzymanej jak najniżej. Sporo się przy tym rozlewa, ale co tam. Jest tani jak barszcz, można zamówić więcej. W trakcie tej długiej drogi z butelki do szklanki oraz podczas rozbijania się o jej ścianki, cydr się utlenia, co wydobywa pełnię smaku. Pić trzeba natychmiast, zanim efekt pracy pana nalewającego lub pani nalewającej zniknie. Smak ma specyficzny, kwaskowaty (w końcu jest z zielonych, kwaśnych jabłek), ale zawsze to jakaś alternatywa dla piwa czy wina.
| sidra |
| Góry Kantabryjskie |
| wcale nie padało. ani trochę. |
![]() |
| oddzial naszej firmy znajdował się oczywiście 50 metrów od hostalu |
Była lokalna kuchnia, to teraz architektura: budowle preromańskie rządzą i dzielą, czegoś takiego jeszcze nie widziałam. Z Santa María del Naranco rozpościera się taki widok na góry, że najchętniej nie wracałabym do centrum. Preromańskich budowli w Asturii zostało 15, udało nam się zobaczyć 4.
| Santa María del Naranco |
Najbardziej wyczekiwanym elementem wycieczki były procesje przedstawiające określone sceny Nowego Testamentu związane z wydarzeniami Wielkiego Tygodnia. Procesje organizowane są przez Cofradías, czyli stowarzyszenia, działające przy konkretnej parafii i organizujące jedną procesję w określony dzień Wielkiego Tygodnia. Każde bractwo ma swoje własne barwy, uwidocznione w noszonych przez członków szatach. Z trzech uwzględnionych w naszych planach odbyła się jedna. Zabytkowych, barokowych figurek nie można wynosić na deszcz, więc sami rozumiecie… Odbyła się ta studencka, o północy, więc najbardziej nietypowa. Rozpoczęła się hymnem Hiszpanii, następnie chór akademicki odśpiewał Gaudeamus igitur oraz moją ukochaną Saetę Machado/Serrata, którą nucili wszyscy zgromadzeni. Na przedzie szła orkiestra z bębnami, za nią nazarenos w spiczastych czapkach i z dziurami na oczy, tak podobne do tych, których używa(ł) Ku-Klux-Klan. Za nimi wielką, ważącą kilkaset kilogramów (czasami, ale to pewnie w Andaluzji, ważą nawet tonę!) platformę (paso) z figurką Jezusa niosła grupa ludzi (costaleros) kierowana przez osobę, którą zwą capataz. Zresztą, sami zobaczcie:
Nie byłabym sobą, gdybym nie udała się na poszukiwanie stadionu Realu Oviedo, którego ratowaniem zajmowała się niedawno połowa piłkarskiego środowiska. Lokalny klub, niegdyś pierwszoligowy, obecnie występujący w Segunda División B popadł w poważne tarapaty finansowe, z których uratował się w nietypowy sposób: wyemitował akcje, które mógł nabyć każdy. Z racji tego, że byłam wtedy bez pracy (i bez stażu) to nie zostałam współwłaścicielką klubu, czego bardzo żałuję. Wołanie o pomoc usłyszał również Carlos Slim – według Forbsa najbogatszy człowiek świata i klub kupił. Ciekawe, czy wpompuje w niego miliardy pesos.
W sobotę (lekko zachmurzoną, ale bez opadów) po szybkiej i nieplanowanej procesji oraz wizycie w katedrze wsiedliśmy w regionalny pociąg i ruszyliśmy w stronę morza. Niesamowite, że zaledwie 30 km od górskiego Oviedo leży nadmorskie Gijón. Jakby tego było mało, jest to miasto górnicze. Po drodze krajobraz zmieniał się niesamowicie. Było zielono, pagórkowato, bardzo dzierzgońsko. Ale najbardziej uradował mnie widok wielkich, dymiących fabryk z gałęzi przemysłu ciężkiego, bo od razu pomyślałam o Doniecku. Współtowarzysze po raz kolejny doszli do wniosku, że nie jestem normalna (nie dość, że mam na imię Marshrutka i lubię dwudziestodwugodzinne podróże ukraińskim pociągiem, to jeszcze jaram się widokiem dymiących kominów) i powinnam zamieszkać w Katowicach.
Gijón miało być najbrzydszym miastem Europy i rzeczywiście, na to się zanosiło. Ale na szczęście historyczna część miasta oraz wybrzeże trochę podreperowało jego wizerunek. Fanką wybetowanego nabrzeża i wieżowców usytuowanych zaraz przy plaży nie jestem i nigdy nie zostanę (w Hiszpanii zostaje mi tylko Costa de la luz (Matalascañas!) oraz wybrzeże Galicji), więc zachwytów z mojej strony nie będzie, ale przyznam szczerze, że nie wyglądało to najgorzej. Wyraziłam przy tym dość niepochlebną opinię o tamtejszej plaży – na oko miała jakieś 30 cm grubości, ale jak się okazało, plaża pojawia się tam tylko na chwilę, gdyż działają tu takie siły jak przypływ i odpływ, więc w ciągu naszego krótkiego pobytu plaża zdążyła zostać pochłonięta przez morze. Woda była zimna (dwóch śmiałków sprawdzało temperaturę własnymi stopami), więc kąpieli o tej porze roku nie polecam. Poza tym w Gijón udało nam się załapać na jarmark na Plaza Mayor, gdzie męska część wycieczki zaopatrzyła się w chorizo z dzika, a żeńska w ciasteczka. I obie części były bardzo ze swojego wyboru zadowolone.
![]() |
| prawie jak Donieck, nie? |
| najładniejsza część Gijón |
Asturias to był dobry wybór. Ląduje na pozycji numer trzy w moim rankingu regionów Hiszpanii, zaraz za Andaluzją (pozycja niezagrożona) i Galicją. Te wszystkie Kastylie, Madryty i Katalonie są daleko w tyle.
Powyższą notkę mógłby sponsorować pan Carlos Slim, ale najpierw musiałabym przeprowadzić szeroko zakrojoną akcję informacyjną o stanie finansów stażystów w Hiszpanii. Chyba czas najwyższy wrócić na Twittera.
* mgiełka, mżawka i ulewa
** dotyczy całej Hiszpanii, nie tylko Asturii



No comments:
Post a Comment