Fiestas, fiestas i po fiestas, jak to mawiają. Jak to wyglądało u mnie? Bez śniegu, bez choinki (takie z drutów się nie liczą), bez Kevina i o mały włos nawet bez Last Christmas, ale Kamil uratował sytuację zapętlając ten utwór na swoim laptopie. Wolnego od pracy w wigilię też niektórzy nie mieli. Konkretnie ta, która pisze te słowa.
Miejsce świątecznej wieczerzy (u Moniki), jak i menu ustaliliśmy po niedzielnym seansie "Hobbita". Właściwie to cały ciężar przygotowań spadł na Michała i Kamila, bo Monika i ja musiałyśmy stawić się w pracy. Wbrew pozorom spędzenie 24 grudnia w biurze nie jest takie złe. Można legalnie pić alkohol. A że przy tym można też porozmawiać z kolegą o poważnych sprawach i opuścić biurowiec mocno przygnębionym to już inna historia...
Na szczęście w domu czekali na mnie pełni zapału inżynierowie, którzy dorwali nie tylko pierogi z kapustą i grzybami oraz ruskie, ale również ogórki kiszone. W polskiej restauracji. Michael Bublé śpiewał nam o świętach, Szymon palił dowcipy jeden za drugim, nastrój zrobił się świąteczny i radosny.
Już u Moniki dołączyli do nas także współlokatorzy dziewczyn: Sandro z Ekwadoru i Anka z Rumunii, bo przecież nikt w święta nie powinien być sam. Było bardzo sympatycznie, nawet na pasterkę dotarliśmy (kościół na miarę Doniecka - hangar w klimacie industrialno-szachciorskim), a impreza zakończyła się we wczesnych godzinach porannych. Chwilę po przyjściu do domu mój budzik zaczął się wydzierać wniebogłosy "wstaaaaawaaaaj!". A ja jak na złość poszłam spać.
Pierwszy dzień świąt spędziliśmy tradycyjnie, na śniadanio-obiado-kolacji. Za to drugiego dnia świąt niektórzy (zgadnijcie kto?) musieli iść do pracy. W środę zrobiłam wszystko, co miałam zrobić do piątku, więc dwa kolejne dni upłynęły mi na surfowaniu w sieci i wcześniejszym wychodzeniu z pracy. Dziś mamy Día de los Santos Inocentes, czyli taki hiszpański Prima Aprilis. Można sobie bezkarnie żartować z innych i udawać niewiniątko. Spodziewałam się mąki i jajek na ulicach, albo przynajmniej ludzików z papieru przyklejanych do pleców, a tu tylko głupie dowcipy naszych informatyków nas spotkały. Trochę szkoda.
Jutro rundka po mieście w poszukiwaniu żłóbków (belén).
Dzisiejszy odcinek sponsoruje literka F jak "Feliz Navidad" José Feliciano, którym to utworem tym razem ja katowałam chłopaków.
*repollo to kapusta

No comments:
Post a Comment