Sunday, 6 January 2013

Słowo na niedzielę: Cabalgata de Reyes Magos [PL]


"Na fotel, nadchodzą królowie"
Kto Wam przynosi prezenty na Święta? Święty Mikołaj? Aniołek? Gwiazdor? Dzieciątko Jezus? A może Dziadek Mróz? Hiszpańskie dzieci dostają prezenty od Trzech Króli (niestety postępująca globalizacja sprawia, że Królowie są wypierani przez brodatego pana z nadwagą w czerwonym kubraczku). Królowie przychodzą 6 stycznia, grzecznym dzieciom przynosząc ładne prezenty, a niegrzecznym smaczne jadalny węgielek. W noc poprzedzającą przyjście Króli dzieci wystawiają miseczki z wodą dla królewskich wielbłądów (podejrzewam, że sugestia kolegi z pracy jakoby Królom należy wystawić cañas, czyli szklaneczki ze złocistym napojem na bazie chmielu, była żartem). Ale zanim dzieci zatroszczą się o swoje prezenty spragnione wielbłądy, rodzice zabierają je na cabalgatę.

Cabalgata, czyli parada Trzech Króli zawsze kojarzyła mi się z toną cukierków, lepkimi podeszwami butów, wszechobecnym śpiewem, radością i ogromnym bólem głowy spowodowanym odbijającymi się od mojej czaszki cukierkami. Takie wspomnienia zostawiła we mnie Sevilla, ale Madryt je zweryfikował… Niestety.

Nie wiem czy to wina kryzysu, ale dostałam tylko siedem cukierków. Tak, siedem. Jestem niepocieszona. Co prawda pani stojąca koło mnie dosłownie biła się o każdego cukierka i innej pani zostawiła na dłoni pamiątkę w postaci krwawiącego zadrapania, więc gdyby nie ona to pewnie miałabym tych cukierków więcej.

Pierwsza (i jak na razie jedyna) widoczna oznaka kryzysu w Hiszpanii:
 6 z 7 cabalgatowych cukierków (jednego zjadłam od razu)

Ale przecież w cabalgacie nie o cukierki chodzi. No dobra, kogo ja próbuję oszukać – chodzi przede wszystkim  o cukierki. Jednak na potrzeby tej notki załóżmy, że jednak nie chodzi. Cabalgata to radosna parada, w której na ogromnych platformach jadą bajkowe postaci i rozrzucają słodycze. Między platformami przechadzają się muzycy, uliczni artyści i gimnastycy. Pochód zamykają Trzej Królowie. Jest głośno, tłum wiwatuje, dzieciaki się cieszą, jest fajnie.

Nie w Madrycie. Aczkolwiek organizatorom należą się brawa za właściwy dobór trasy pochodu (od Nuevos Ministerios do Cibeles – długą, szeroką ulicą Paseo de la Castellana), ustawienie trybun na trasie (większa szansa, że się coś zobaczy jeśli się przyjdzie odpowiednio wcześniej żeby zająć miejsca) i dobrze zorganizowany serwis porządkowy. Co mi się nie podobało? Platform było co najmniej dwa razy mniej niż w Sevilli trzy lata temu, między kolejnymi pojazdami rzadko pojawiali się dodatkowi artyści oraz – jak już wcześniej wspomniałam – cukierków było mało. Skoro nikt nie chce sponsorować drużyn piłkarskich, to co dopiero taką cabalgatę. Ludzie nie reagowali tak żywiołowo, nikt nie śpiewał. Nuda. Za to w pochodzie wzięły udział prawdziwe zwierzątka, tylko nie wiem czy zaliczyć im to na plus, czy na minus. Nie wiedziałam, że gęsi mogą być takie zabawne. Były też owieczki (zgadnijcie które dziecko cieszyło się najbardziej), osiołki, słonie, wielbłądy (objuczone prezentami) i… zebra.

platforma z Piotrusiem Panem

Zapomniałam wystawić miseczkę z wodą (i szklankę z piwem), więc prezentów brak. Za to jest roscón de reyes. Mam nadzieję, że nie trafi mi się figurka tak jak na próbie generalnej, bo się nie wypłacę…

Roscón nr 2, tym razem porządny, bo z prawdziwą śmietaną 

Dzisiejszy odcinek nie ma sponsora, bo kryzys jest.

No comments:

Post a Comment