Kto Wam przynosi prezenty na
Święta? Święty Mikołaj? Aniołek? Gwiazdor? Dzieciątko Jezus? A może Dziadek Mróz?
Hiszpańskie dzieci dostają prezenty od Trzech Króli (niestety postępująca
globalizacja sprawia, że Królowie są wypierani przez brodatego pana z nadwagą w
czerwonym kubraczku). Królowie przychodzą 6 stycznia, grzecznym dzieciom
przynosząc ładne prezenty, a niegrzecznym smaczne jadalny węgielek. W noc
poprzedzającą przyjście Króli dzieci wystawiają miseczki z wodą dla królewskich
wielbłądów (podejrzewam, że sugestia kolegi z pracy jakoby Królom należy
wystawić cañas, czyli szklaneczki ze złocistym napojem na bazie chmielu, była
żartem). Ale zanim dzieci zatroszczą się o swoje prezenty spragnione wielbłądy,
rodzice zabierają je na cabalgatę.
Cabalgata, czyli parada Trzech Króli zawsze
kojarzyła mi się z toną cukierków, lepkimi podeszwami butów, wszechobecnym śpiewem,
radością i ogromnym bólem głowy spowodowanym odbijającymi się od mojej czaszki
cukierkami. Takie wspomnienia zostawiła we mnie Sevilla, ale Madryt je
zweryfikował… Niestety.
Nie wiem czy to wina kryzysu, ale dostałam tylko siedem cukierków. Tak, siedem. Jestem niepocieszona. Co prawda pani stojąca koło mnie dosłownie biła się o każdego cukierka i innej pani zostawiła na dłoni pamiątkę w postaci krwawiącego zadrapania, więc gdyby nie ona to pewnie miałabym tych cukierków więcej.
| Pierwsza (i jak na razie jedyna) widoczna oznaka kryzysu w Hiszpanii: 6 z 7 cabalgatowych cukierków (jednego zjadłam od razu) |
Ale przecież w cabalgacie nie o
cukierki chodzi. No dobra, kogo ja próbuję oszukać – chodzi przede
wszystkim o cukierki. Jednak na potrzeby
tej notki załóżmy, że jednak nie chodzi. Cabalgata to radosna parada, w której
na ogromnych platformach jadą bajkowe postaci i rozrzucają słodycze. Między
platformami przechadzają się muzycy, uliczni artyści i gimnastycy. Pochód zamykają Trzej Królowie. Jest głośno,
tłum wiwatuje, dzieciaki się cieszą, jest fajnie.
Nie w Madrycie. Aczkolwiek
organizatorom należą się brawa za właściwy dobór trasy pochodu (od Nuevos Ministerios
do Cibeles – długą, szeroką ulicą Paseo de la Castellana), ustawienie trybun na
trasie (większa szansa, że się coś zobaczy jeśli się przyjdzie odpowiednio
wcześniej żeby zająć miejsca) i dobrze zorganizowany serwis porządkowy. Co mi
się nie podobało? Platform było co najmniej dwa razy mniej niż w Sevilli trzy
lata temu, między kolejnymi pojazdami rzadko pojawiali się dodatkowi artyści
oraz – jak już wcześniej wspomniałam – cukierków było mało. Skoro nikt nie chce sponsorować drużyn piłkarskich, to co dopiero taką cabalgatę. Ludzie nie
reagowali tak żywiołowo, nikt nie śpiewał. Nuda. Za to w pochodzie wzięły
udział prawdziwe zwierzątka, tylko nie wiem czy zaliczyć im to na plus, czy na
minus. Nie wiedziałam, że gęsi mogą być takie zabawne. Były też owieczki
(zgadnijcie które dziecko cieszyło się najbardziej), osiołki, słonie, wielbłądy (objuczone
prezentami) i… zebra.
| platforma z Piotrusiem Panem |
Zapomniałam wystawić miseczkę z wodą (i szklankę z piwem), więc prezentów brak. Za to jest roscón de reyes. Mam nadzieję, że nie trafi mi się figurka tak jak na próbie generalnej, bo się nie wypłacę…
| Roscón nr 2, tym razem porządny, bo z prawdziwą śmietaną |
Dzisiejszy odcinek nie ma sponsora,
bo kryzys jest.
No comments:
Post a Comment