W okresie świątecznym pogoda w Madrycie była piękna: temperatura powyżej 10 stopni, bezchmurne niebo, cudownie grzejące słońce. W dni ustawowo wolne od pracy byliśmy bardzo zajęci świętowaniem, ale z racji tego, że święto Trzech Króli przypadło w tym roku w niedzielę, to Hiszpanie „odbijają” sobie podwójnie czerwoną cyfrę w kalendarzu dnia następnego. Skoro poniedziałek był wolny, to trzeba go było jakoś sensownie wykorzystać. Pogoda piękna, więc zdecydowaliśmy się pojechać na wycieczkę. Żeby nie było za daleko, wybór padł na Toledo. Jeszcze przed świtem (wschód słońca mamy po 8, więc „przed świtem” nie oznacza tu środka nocy) opuściliśmy nasze przytulne mieszkanko i… Madryt powitał nas mgłą. Ukraińskie podejście do życia mam już silnie zakorzenione, więc powiedziałam współtowarzyszom „nie piereżywajcie, wsio budziet charaszo”, ale niestety nie wsio było charaszo. A konkretnie to pogoda nie była charoszaja. Z okien autobusu widok był hmm… mglisty. Podróż trwała prawie dwa razy krócej niż przewidywał to rozkład, więc się chłopcy nie wyspali. Temperatura w Toledo powaliła nas na kolana, niech koledzy zaprezentują:
Zwiedzanie zwiedzaniem, ale bez czegoś ciepłego nie dalibyśmy rady. Podążaliśmy więc w górę wąskimi uliczkami w poszukiwaniu kawiarni podziwiając po drodze uroki miasteczka. Historyczna część miasta leży na wzgórzu w zakolu Tagu. Przez miasto przetoczyli się rzymianie, Wizygoci, Arabowie, chrześcijanie oraz żydzi. Przedstawiciele trzech ostatnich kultur przez wieki żyli tutaj w zgodzie, co zaowocowało przepiękną wzajemną inspiracją w sztuce i architekturze. Niestety, jak to już bywa, tolerancja kiedyś musiała się skończyć, synagogi oraz meczety wpadły w ręce chrześcijan i do dziś w nich pozostają, przez co utraciły swój pierwotny charakter. Toledo jest kolebką stylu mudejar, co sprawia, że niektórzy czują się tu jak w raju. Taka jedna Marszrutka, na przykład. Nie dziwię się, że El Greco postanowił zostać tu na zawsze. Też bym z chęcią została. Po śniadaniu w postaci chocolate con churros (Miguel i ja) oraz rozgrzewającej herbaty lub kawy (Simón i Camilo) ruszyliśmy realizować plan wycieczki.
Najwięcej czasu spędziliśmy w przerażająco zimnym wnętrzu katedry, która – z całym szacunkiem dla największej katedry Hiszpanii – jest chyba najpiękniejszym kościołem, w jakim w życiu byłam. Z zewnątrz nie da się jej ogarnąć, gdyż jest szczelnie otoczona innymi budynkami. Wieża nie jest aż tak imponująca jak Giralda, ale wnętrze katedry powala. Zbudowana na takim samym planie jak sewillska, z podobnym ołtarzem głównym, podobnym chórem, słabszą wersją Patio de los Naranjos, ale jakoś tak bardziej działająca na odwiedzających. Obrazy ładniejsze, monstrancje imponujące, ołtarze bardziej majestatyczne. Nawet mnie przepych (w końcu to siedziba arcybiskupstwa) nie raził. Kolejnym argumentem na rzecz wyjątkowości katedry niech będzie fakt, że Transparente – barokowy ołtarz z marmuru i jaspisu, oświetlany naturalnym światłem wpadającym przez okno w sklepieniu prosto na Tabernakulum – urzekł pewną antyfankę baroku. A w każdą niedzielę o 9:45 odbywa się tu msza w obrządku mozarabskim, czyli starohiszpańskim. Niewiele jest już miejsc, w których można posłuchać nabożeństwa w formie sprzed ujednolicenia wprowadzonego na Soborze Trydenckim.
Po drodze do dzielnicy żydowskiej (w chodnik wmurowane są malutkie azulejos z symbolami judaizmu – od razu się wie, gdzie się jest) odwiedziliśmy Iglesia de Santo Tomé ze słynnym obrazem El Greco Pogrzeb hrabiego Orgaza, szopkę ze śliczną słomianą owieczką oraz trafiliśmy na taras widokowy, który mi przywodzi na myśl ten w Rondzie (więc większego wrażenia na mnie nie zrobił), za to moim współtowarzyszom spodobało się tam tak bardzo, że zdjęciom i filmikom nie było końca. Kamil sobie nawet upatrzył dom po drugiej stronie Tagu, w którym za 10 lat zamieszka. Po wąskich i krętych uliczkach Toledo kręciliśmy się również po zmroku, co zaowocowało wyrytym obrazem panoramy miasta ze wzgórza na przeciwległym brzegu Tagu. Było pięknie.
W Toledo zakochałam się od pierwszego wejrzenia i nie przeszło mi do końca pobytu. Urzekło mnie do tego stopnia, że zepchnęło Kadyks z drugiego miejsca w moim rankingu hiszpańskich miejscowości. Jeszcze tam wrócę i to całkiem niedługo. Niech się tylko cieplej zrobi. Ktoś ma ochotę mi towarzyszyć?
Dzisiejszy odcinek sponsoruje literka O jak „Origin of symetry”, którego to albumu słuchałam w drodze do i z Toledo i który pobudza lepiej niż kawa.
Poniżej mini fotorelacja i film promujący miasto.
| ¡Que frío! |
Zwiedzanie zwiedzaniem, ale bez czegoś ciepłego nie dalibyśmy rady. Podążaliśmy więc w górę wąskimi uliczkami w poszukiwaniu kawiarni podziwiając po drodze uroki miasteczka. Historyczna część miasta leży na wzgórzu w zakolu Tagu. Przez miasto przetoczyli się rzymianie, Wizygoci, Arabowie, chrześcijanie oraz żydzi. Przedstawiciele trzech ostatnich kultur przez wieki żyli tutaj w zgodzie, co zaowocowało przepiękną wzajemną inspiracją w sztuce i architekturze. Niestety, jak to już bywa, tolerancja kiedyś musiała się skończyć, synagogi oraz meczety wpadły w ręce chrześcijan i do dziś w nich pozostają, przez co utraciły swój pierwotny charakter. Toledo jest kolebką stylu mudejar, co sprawia, że niektórzy czują się tu jak w raju. Taka jedna Marszrutka, na przykład. Nie dziwię się, że El Greco postanowił zostać tu na zawsze. Też bym z chęcią została. Po śniadaniu w postaci chocolate con churros (Miguel i ja) oraz rozgrzewającej herbaty lub kawy (Simón i Camilo) ruszyliśmy realizować plan wycieczki.
Najwięcej czasu spędziliśmy w przerażająco zimnym wnętrzu katedry, która – z całym szacunkiem dla największej katedry Hiszpanii – jest chyba najpiękniejszym kościołem, w jakim w życiu byłam. Z zewnątrz nie da się jej ogarnąć, gdyż jest szczelnie otoczona innymi budynkami. Wieża nie jest aż tak imponująca jak Giralda, ale wnętrze katedry powala. Zbudowana na takim samym planie jak sewillska, z podobnym ołtarzem głównym, podobnym chórem, słabszą wersją Patio de los Naranjos, ale jakoś tak bardziej działająca na odwiedzających. Obrazy ładniejsze, monstrancje imponujące, ołtarze bardziej majestatyczne. Nawet mnie przepych (w końcu to siedziba arcybiskupstwa) nie raził. Kolejnym argumentem na rzecz wyjątkowości katedry niech będzie fakt, że Transparente – barokowy ołtarz z marmuru i jaspisu, oświetlany naturalnym światłem wpadającym przez okno w sklepieniu prosto na Tabernakulum – urzekł pewną antyfankę baroku. A w każdą niedzielę o 9:45 odbywa się tu msza w obrządku mozarabskim, czyli starohiszpańskim. Niewiele jest już miejsc, w których można posłuchać nabożeństwa w formie sprzed ujednolicenia wprowadzonego na Soborze Trydenckim.
Po drodze do dzielnicy żydowskiej (w chodnik wmurowane są malutkie azulejos z symbolami judaizmu – od razu się wie, gdzie się jest) odwiedziliśmy Iglesia de Santo Tomé ze słynnym obrazem El Greco Pogrzeb hrabiego Orgaza, szopkę ze śliczną słomianą owieczką oraz trafiliśmy na taras widokowy, który mi przywodzi na myśl ten w Rondzie (więc większego wrażenia na mnie nie zrobił), za to moim współtowarzyszom spodobało się tam tak bardzo, że zdjęciom i filmikom nie było końca. Kamil sobie nawet upatrzył dom po drugiej stronie Tagu, w którym za 10 lat zamieszka. Po wąskich i krętych uliczkach Toledo kręciliśmy się również po zmroku, co zaowocowało wyrytym obrazem panoramy miasta ze wzgórza na przeciwległym brzegu Tagu. Było pięknie.
W Toledo zakochałam się od pierwszego wejrzenia i nie przeszło mi do końca pobytu. Urzekło mnie do tego stopnia, że zepchnęło Kadyks z drugiego miejsca w moim rankingu hiszpańskich miejscowości. Jeszcze tam wrócę i to całkiem niedługo. Niech się tylko cieplej zrobi. Ktoś ma ochotę mi towarzyszyć?
Dzisiejszy odcinek sponsoruje literka O jak „Origin of symetry”, którego to albumu słuchałam w drodze do i z Toledo i który pobudza lepiej niż kawa.
Poniżej mini fotorelacja i film promujący miasto.
| śniadanie |
| mglisto-szare, ale piękne widoczki |
| moja uliczka! |
| słonie wiedzą dokąd idą |
| szopkowa owieczka |
| Iglesia de Santo Tomé |
| Santa Maria la Blanca |
| z szumiącym Tagiem |
| z domem Kamila w tle |
No comments:
Post a Comment