Co by tu zrobić w weekend, żeby
kolejnego nie zmarnować na piciu, odsypianiu i robieniu prania (o którym się
później zapomina i moknie przez dwa dni na linkach na patio)? „Pojedźmy
gdzieś…” marudził Kamil. „To może Ávila?” – padła propozycja. Niech będzie Ávila.
Zimniej niż w Toledo na pewno nie będzie! I nie było.
Było o dwa stopnie cieplej (czyli
+2 °C). Ale za to wiało. Na szczęście słońce przebijało się przez chmury, więc
nie było źle. Zwiedzanie zaczęliśmy od… sklepu z produktami importowanymi z
Polski. Niektórzy bardzo tęsknią za kiszoną kapustą. Jak już się ich udało
stamtąd wyciągnąć, ruszyliśmy w stronę centrum. Zwiedzanie zasadnicze rozpoczęliśmy od
romańskiej bazyliki św. Wincentego. Ładna i z zewnątrz, i wewnątrz. Jeszcze
przed wejściem do katedry wyposażyliśmy się w pamiątki, naszą ulubioną jest
poniższa pocztówka przedstawiająca Ávilę nocą.

W katedrze Michał uświadomił mi,
że „papież to też biskup”, a Kamil odnalazł kobietę idealną. Jej idealność
objawia się płaską głową, która to… a właściwie to nie chcecie wiedzieć.
Katedra, jak to katedry mają w zwyczaju, potrafi nieźle wychłodzić organizm. A
że „nada calienta más que un buen descuento” ("nic nie rozgrzewa bardziej niż dobra zniżka" jak głosi hasło reklamowe centrum
handlowego La Gavia, które przypomniał Michał) to skorzystaliśmy z ostatnich
dni wyprzedaży i wyposażyliśmy się w koszule (M.), sweterek (K.), żakiet i
skarpetki (oczywiście ja, kto inny ma skarpetkową manię?). Po szybkiej
herbacie/czekoladzie udaliśmy się na mury. Bieganie po nich sprawiało nam
ogromną radochę. Wejścia na mury są dwa, obowiązuje na nie jeden wspólny bilet.
Na dłuższym (i chyba ciekawszym) odcinku nie spotkaliśmy zbyt wielu osób.
Właściwie przez większość czasu byliśmy jedynymi zwiedzającymi. W pewnym
momencie nad głowami przeleciały nam… bociany! Chłopcy jednym głosem zawołali „Bocian!
Patrz! Bocian! Jak on żyje, to znaczy, że my też możemy.” Przeszliśmy się też
wzdłuż murów od strony zewnętrznej, gdzie zgubiłam jedne z moich ukraińskich
kolczyków oraz woreczek, w którym dostałam prezent urodzinowy od Marszrutki
(ten, który możecie podziwiać na zdjęciu będącym elementem szablonu tego
bloga). To oraz fakt, że wstałam 50 minut po dźwięku budzika, a później
musiałam się wracać po aparat były jedynymi nieprzyjemnościami, jakie mnie
spotkały podczas tej wycieczki.
Widoki w drodze do i z Ávili były
bardzo interesujące. Dreszczyk emocji zapewniały nam chmury otulające szczyty Guadarramy, wywołując pytania typu: czy będzie coś w
ogóle widać? Czy spadnie śnieg? Czy znowu niebo będzie szare? Czy jakiekolwiek
zdjęcie będzie się nadawało do publikacji? Na szczęście nie było tak źle. A w
drodze powrotnej (autobus miał jakąś inną trasę) mogliśmy podziwiać to, z czym
kontakt niby mamy na co dzień, ale tylko na papierze i ekranie komputera.
Potraficie to dostrzec na poniższym zdjęciu?
 |
| (kliknij aby powiększyć) |
Dzisiejszy odcinek sponsoruje
literka Ч (tak, tak – wracamy
do cyrylicy), jak Чумачечая Весна (Szalona wiosna) Nastii i Potapa, która to do
Madrytu zawitała już w poprzednim tygodniu, a do Ávili jeszcze nie dotarła.
 |
| Bazylika św. Wincentego |
 |
| Katedra widziana z murów |
 |
Gdzie jest Wally Kamil? |
 |
| Murallas |
 |
| My! |
No comments:
Post a Comment