Sunday, 3 February 2013

Słowo na niedzielę: Ávila [PL]

Co by tu zrobić w weekend, żeby kolejnego nie zmarnować na piciu, odsypianiu i robieniu prania (o którym się później zapomina i moknie przez dwa dni na linkach na patio)? „Pojedźmy gdzieś…” marudził Kamil. „To może Ávila?” – padła propozycja. Niech będzie Ávila. Zimniej niż w Toledo na pewno nie będzie! I nie było.

Było o dwa stopnie cieplej (czyli +2 °C). Ale za to wiało. Na szczęście słońce przebijało się przez chmury, więc nie było źle. Zwiedzanie zaczęliśmy od… sklepu z produktami importowanymi z Polski. Niektórzy bardzo tęsknią za kiszoną kapustą. Jak już się ich udało stamtąd wyciągnąć, ruszyliśmy w stronę centrum. Zwiedzanie zasadnicze rozpoczęliśmy od romańskiej bazyliki św. Wincentego. Ładna i z zewnątrz, i wewnątrz. Jeszcze przed wejściem do katedry wyposażyliśmy się w pamiątki, naszą ulubioną jest poniższa pocztówka przedstawiająca Ávilę nocą. 


W katedrze Michał uświadomił mi, że „papież to też biskup”, a Kamil odnalazł kobietę idealną. Jej idealność objawia się płaską głową, która to… a właściwie to nie chcecie wiedzieć. Katedra, jak to katedry mają w zwyczaju, potrafi nieźle wychłodzić organizm. A że „nada calienta más que un buen descuento” ("nic nie rozgrzewa bardziej niż dobra zniżka" jak głosi hasło reklamowe centrum handlowego La Gavia, które przypomniał Michał) to skorzystaliśmy z ostatnich dni wyprzedaży i wyposażyliśmy się w koszule (M.), sweterek (K.), żakiet i skarpetki (oczywiście ja, kto inny ma skarpetkową manię?). Po szybkiej herbacie/czekoladzie udaliśmy się na mury. Bieganie po nich sprawiało nam ogromną radochę. Wejścia na mury są dwa, obowiązuje na nie jeden wspólny bilet. Na dłuższym (i chyba ciekawszym) odcinku nie spotkaliśmy zbyt wielu osób. Właściwie przez większość czasu byliśmy jedynymi zwiedzającymi. W pewnym momencie nad głowami przeleciały nam… bociany! Chłopcy jednym głosem zawołali „Bocian! Patrz! Bocian! Jak on żyje, to znaczy, że my też możemy.” Przeszliśmy się też wzdłuż murów od strony zewnętrznej, gdzie zgubiłam jedne z moich ukraińskich kolczyków oraz woreczek, w którym dostałam prezent urodzinowy od Marszrutki (ten, który możecie podziwiać na zdjęciu będącym elementem szablonu tego bloga). To oraz fakt, że wstałam 50 minut po dźwięku budzika, a później musiałam się wracać po aparat były jedynymi nieprzyjemnościami, jakie mnie spotkały podczas tej wycieczki.

Widoki w drodze do i z Ávili były bardzo interesujące. Dreszczyk emocji zapewniały nam chmury otulające szczyty Guadarramy, wywołując pytania typu: czy będzie coś w ogóle widać? Czy spadnie śnieg? Czy znowu niebo będzie szare? Czy jakiekolwiek zdjęcie będzie się nadawało do publikacji? Na szczęście nie było tak źle. A w drodze powrotnej (autobus miał jakąś inną trasę) mogliśmy podziwiać to, z czym kontakt niby mamy na co dzień, ale tylko na papierze i ekranie komputera. Potraficie to dostrzec na poniższym zdjęciu?

(kliknij aby powiększyć)

Dzisiejszy odcinek sponsoruje literka Ч (tak, tak – wracamy do cyrylicy), jak Чумачечая Весна (Szalona wiosna) Nastii i Potapa, która to do Madrytu zawitała już w poprzednim tygodniu, a do Ávili jeszcze nie dotarła.
Bazylika św. Wincentego

Katedra widziana z murów
Gdzie jest Wally Kamil?

Murallas

My!



No comments:

Post a Comment