![]() |
| http://anartjunkie.files.wordpress.com/2010/02/gaudi-casa-mila-chimneys.jpg |
Barcelona jest przereklamowana. Możecie się oburzać, możecie mówić, że się nie znam, że mi Madryt w głowie poprzewracał, możecie mnie nawet zlinczować - zdania nie zmienię. Z takim wrażeniem wyjechałam stamtąd trzy lata temu, teraz było jeszcze gorzej. Smród, brud i Rosjanie (którzy nie mają nic wspólnego z poprzednimi dwoma określeniami). Dzikie tłumy turystów, rzesza złodziei polujących na moją torebkę, ceny z kosmosu i obsługa nie chce gadać w castellano. Częściej słychać rosyjski niż kastylijski/kataloński. Jeden Gaudi to za mało żeby to wszystko zniwelować. Nawet moja ulubiona Barri Gotic nie pomaga, bo śmierdzi.
-English or Russian? -Castellano. -What would you like to drink? -Me puede traer una jarra de sangría de cava? -Yes, of course.
Rozmawia się z nimi jak z kolegą Cwaniakiem. Oni po angielsku, ja po hiszpańsku. Czasami nerwy mi puszczały i przechodziłam na rosyjski, skoro go proponowali na początku. Wymiękali i odpowiadali w castellano. W końcu. Poza tym próbowali mi wcisnąć, że zwykła sangría jest sangríą z cavy. Jakbym nie umiała odróżnić białego musującego wina od tinto. Smaczna była, to prawda, ale cavy nie zawierała. Przeciętnemu turyście by wcisnęli taki kit, ale niestety trafili na mnie.
Język też mnie rozwalił. Moja znajomość katalońskiego ogranicza się do hymnu Barcelony oraz utworu L'estaca Lluisa Llacha, ale to zawsze coś i zupełnie zielona w tym temacie nie jestem. Pierwszą styczność z katalońskim po trzyletniej przerwie miałam w metrze. Sortida zamiast salida to tylko zabawny wstęp. W metrze usłyszałam: "Pròxima estació Diagonal, enllaç amb línia cinc, sis i set". Dobrze, że się nie musiałam przesiadać na linię vuit, bo bym w życiu nie wpadła na to, że to ocho. Rozplanowanie siatki metra jest na miarę polskich urbanistów epoki PRL-u. Z Parc Guell jest bezpośrednie połączenie ze znajdującym się niecałe sześć kilometrów dalej Camp Nou. Trzeba tylko przejechać pół miasta, bo linia nr 3 ma kształt litery U. Bardziej się opłaca jechać z dwoma przesiadkami.
| rozumiem! :) |
Mama stwierdziła, że nigdy więcej nie będzie przed wyjazdem oglądać zdjęć danego miejsca w internecie, bo nijak się mają do rzeczywistości. Co widać z Parku Guell? Morze, Sagradę? Tak, tak. Ale osnute SMOGIEM! I to właśnie on mi najbardziej utkwił w pamięci. Skoro już przy dziełach Gaudiego jesteśmy, to zasugerowałam rodzicom wejście do Casa Mila ("jedyne" 16,5 euro) i zrezygnowanie z Casa Batllo (20,35 EUR) oraz Sagrady (13,5 EUR). Mama się uparła, że ostatnie, niedokończone dzieło Gaudiego musi zobaczyć, ale jej przeszło gdy zobaczyła tłumy chętnych do zwiedzania tego placu budowy. Swoją drogą nie wiem jak oni chcą ten kościół dokończyć, skoro od świtu do zmierzchu kręcą się tam turyści...
Byliśmy za to w Akwarium, gdzie za 20 euro od osoby mieliśmy okazję zobaczyć tiburona. A nawet wiele tiburonów. Czyli tych, no, rekinów. Do tego były też płaszczki i inne śmieszne ryby oraz pingwiny. Idealny prezent na dwudzieste siódme urodziny córki oraz na dwudziestą ósmą rocznicę ślubu. Tacie się prezent udał, obie z mamą byłyśmy wniebowzięte. Jego z kolei zabrałam na Camp Nou i też mu się bardzo podobało (mi trochę mniej, bo mam porównanie z Bernabeu, gdzie zwiedzanie jest dużo lepiej zorganizowane), więc każdy dostał coś dla siebie.
| el tiburón! |
| tot el camp! |
| co to za wpis o Barcelonie bez zdjęcia Sagrady? |
Generalnie Barcelona to fajne miasto, ale nie żeby się nim nie wiem jak zachwycać. W Hiszpanii (tej właściwej) jest wiele innych fantastycznych miejsc (nie tylko w Andaluzji), dużo ciekawszych i mniej zatłoczonych. Dopóki nie opanują ich hordy turystów...
Wnioski? Tata przyznał, że Sewilla fajniejsza (a by spróbował powiedzieć coś innego...). A ja najszczęśliwsza byłam mogąc skorzystać z madryckiego metra. Poczułam się jak w domu.
Wnioski? Tata przyznał, że Sewilla fajniejsza (a by spróbował powiedzieć coś innego...). A ja najszczęśliwsza byłam mogąc skorzystać z madryckiego metra. Poczułam się jak w domu.

No comments:
Post a Comment