Sunday, 9 December 2012

Słowo na niedzielę: el molino, czyli co ma marszrutka do wiatraka [PL]

El molino*, el viento. Energía eólica. Słowa „wiatrak” i „Hiszpania” automatycznie przywołują na myśl Don Kichota i jego wiernego towarzysza Sancho Pansę. Ale nie o nich chciałam. Takim błędnym rycerzem jestem w tej historii ja. Dla wielu życiowe decyzje, które podejmuję to czysta locura. Wsiadając do samolotu myślałam o tym, że znowu sprzedaję duszę korporacji, że właściwie to jestem dla nich tylko tanią siłą roboczą (bardzo tanią, bo darmową), którą można maksymalnie eksploatować. Ale chyba się myliłam. Szacunek, współpraca, pomocna dłoń, dość swobodny dresscode. Nie tak sobie wyobrażałam pracę w jednej z największych firm na świecie zajmujących się energią odnawialną. 

Firma dba, żeby pracownicy zdrowo się odżywiali, więc codziennie mam do dyspozycji świeże owoce i jogurt naturalny. Do tego jest też darmowa kawa (mniej zdrowe, ale przydatne) oraz różne herbaty – głównie zielona, miętowa i rumianek. Gdy drugiego dnia pracy zawiódł mnie budzik i przed wyjściem z domu zdążyłam tylko wypić kawę i zjeść mały jogurt firmowa hojność uratowała mi życie. Intensywny dzień przeżyłam tylko na owocach. 

Czas, który spędzam w towarzystwie stacji przesyłowych i farm wiatrowych oraz kolegów (większość) i koleżanek (mniejszość) upływa szybko. W pracy pojawiam się w okolicach 9 rano, wychodzę około 18:30. W międzyczasie mam krótką przerwę kawową i godzinną obiadową. Piątek wygląda inaczej. Przerwę spędza się w pobliskim lokalu w towarzystwie kolegów z działu. A pracę opuszcza się przed 15. Nie wiem jak się będę od tych obiadów migać, na razie wykręciłam się pracą. Za kasę wydaną na jeden taki obiad mogłabym ugotować obiadów na tydzień. Czas pracy jest dość elastyczny. Jak chcę, mogę przychodzić na 8 rano i wychodzić o 17:30. 

Nie czuję się jak „asystent asystenta”. Jestem traktowana na równi z innymi, za każdą pomoc słyszę „gracias”, jasno określamy zakres i termin realizacji powierzonych mi zadań. Chłopak z którym współpracuję cierpliwie mi wszystko objaśnia i cieszy się, że ma mu kto pomóc. Wie co robi i jak pytam „po co?” i „dlaczego?” to nie słyszę znienawidzonego „bo tak”, tylko konkretną, logiczną odpowiedź. Jakby tak wyglądała praca w pewnej korporacji na N to bym jej nigdy nie rzuciła. Wiem, że to dopiero pierwsze dni, ale w N. od początku było mi ciężko i nie byłam do tej pracy przekonana. Tu mi się zdecydowanie bardziej podoba. 

I oby tak zostało. 

Dzisiejszy odcinek sponsoruje literka „A”, jak Artur Andrus, którego piosenką o nadmorskich, mazowieckich, świętokrzyskich i białowieskich rafach od wtorku katuje mnie Szymon. Piosenka fajna, Andrus genialny, ale ile można…

*molino to taki wiatrak tradycyjny, co z nim Don Quijote walczył. Taki co generuje energię nazywa się mało orginalnie, bo aerogenerador, czyli powietrzny generator. Głupio, nie?

1 comment:

  1. Bo wiesz w Polsce nie tylko w korporacjach ale i w małych firmach traktują człowieka jak śmiecia, coś na ten temat moge powiedzieć. A Artura Andrusa nigdy za wiele :D

    ReplyDelete